Πώς είναι να γεννάς με καισαρική

Παρακάτω θα σου πω την δική μου ιστορία και εμπειρία από την γέννα μου με καισαρική. Τα υπέρ και τα κατά, τα συναισθήματα και τους πόνους έτσι όπως τα βίωσα εγώ. Αρχικά όλες μου οι φίλες μου έλεγαν πόσο τέλεια είναι, πόσο εύκολα και πόσο ωραία, θα πας έτοιμη φτιαγμένη, χτενισμένη χωρίς να τρέχεις πανικόβλητη αν σου έχουν σπάσει τα νερά μες στους δρόμους. 

Να σου σημειώσω ότι ποτέ δεν είχα μπει στην διαδικασία να διαβάσω όλους αυτούς τους μήνες για το πως είναι η καισαρική, γιατί σκεφτόμουν ότι είναι καλύτερα να μην ξέρω για να μην φοβηθώ.

Δεν ήταν να γεννήσω από την αρχή με καισαρική, είχα μια θαυμάσια εγκυμοσύνη, όμως μια αποκόλληση στον 7ο μήνα με καθήλωσε στο κρεβάτι μέχρι την 37η εβδομάδα. Από την 35η εβδομάδα είχα μια έντονη φαγούρα στο σώμα και ενώ οι εξετάσεις δεν έδειχναν κάτι, θεωρήσαμε ότι κάτι ίσως συμβαίνει με τα νεφρά ή πάει να συμβεί, επειδή ήταν σύμπτωμα η φαγούρα. 

28 Φλεβάρη λοιπόν και ενώ είμαι πλέον στην 37η εβδομάδα και 3 ημέρες ξύπνησα να πάω στο "Μητέρα". Η ψυχολογία ήταν μια χαρά και θυμάμαι να τραβάω τις τελευταίες φωτογραφίες στο σπίτι με την κοιλίτσα μου! Έφτασα στο νοσοκομείο γύρω στις 8:00 νηστική. Σχεδόν αμέσως πήγα στα χειρουργεία και ξεκίνησα να ετοιμάζομαι (κλίσμα, ξύρισμα κτλ). Με είχαν προγραμματίσει γύρω στις 11:00 να γεννήσω. Αφού έβγαλα τα ρούχα πήγα στα δωματιάκια που εκεί πηγαίνεις και αν γεννήσεις φυσιολογικά για να σε πιάσουν οι πόνοι και να κάνεις τις συστολές.

Θυμάμαι πόσο χαλαρή ήμουν ακόμα, τι ωραία που περνούσα, μιλούσα με τις μαίες, ερχόταν ο γιατρός μου, ήρθε η καρδιολόγος και μετά η αναισθησιολόγος για να μου κάνει την επισκληρίδιο. Εκεί ξεκίνησαν να δυσκολεύουν τα πράγματα. Εγώ τις ενέσεις δεν τις φοβάμαι και πόσο μάλλον την επισκληρίδιο που στην κάνουν πίσω στα πλευρά χαμηλά που δεν την βλέπεις κιόλας. Εκεί ξεκίνησαν τα δύσκολα για μένα. Δεν ξέρω αν ήταν από το άγχος, δεν ξέρω αν ήμουν σφιγμένη, αν δεν είχα πάρει σωστή στάση αλλά παιδευτήκαμε πάρα μα πάρα μα πάρα πολύ για να πετύχει. Ο πόνος ήταν σχεδόν αφόρητος, αλλά ευτυχώς ήμουν ανθεκτική και στον πόνο. Σιγά σιγά επανήλθα και δεν ένιωθα τίποτα. 

Πως είναι να μουδιάζεις από την μέση και κάτω??? το είχα στο μυαλό μου σαν κάτι πολύ δύσκολο αλλά είναι κάτι πολύ "ωραίο" γιατί μετά δεν νιώθεις τίποτα στο χειρουργείο.

Γύρω στις 11:10 με έβαλαν στο φορείο για να πάμε στο χειρουργείο. Όσο περίμενα απ έξω να το ετοιμάσουν έβλεπα γυναίκες να βγαίνουν, άκουγα μωράκια να κλαίνε και να περνάνε από μπροστά μου. Το συναίσθημα ότι σε λίγα λεπτά θα αντικρύσεις το δικό σου & θα το κρατάς στην αγκαλιά σου, δεν περιγράφεται! 

Λίγο η συγκίνηση, λίγο το κρύο στα χειρουργεία, λίγο το άγχος που είχα πλέον ένιωθα ότι άρχισα να ζαλίζομαι. "Έφτασα η ώρα να μπούμε Ελενα" και κάπου εκεί ένιωσα να θέλω να λιποθυμήσω, ευτυχώς δεν συνέβη ποτέ αλλά μου έβαλαν μια μάσκα οξυγόνου, σταμάτησα κάπως να τρέμει το σώμα μου, ενώ με έβαζαν πάνω στο χειρουργικό κρεβάτι.

Πιο πέρα στο ίδιο χειρουργείο λίγο πιο μακριά υπήρχε μια γυναίκα ακόμα που την έραβαν, μόλις είχε τελειώσει η διαδικασία.

Αφού λοιπόν σε ανοίξουν (δεν καταλαβαίνεις τίποτα) μέσα το πολύ σε 5 λεπτά έχει βγει στον κόσμο το μωρό σου! Θυμάμαι να το κοιτάζω όταν μου το έδειξαν και να λέω μόνο ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ καμιά δεκαρία φορές, σχεδόν ήμουν σοκαρισμένη, αλλά απ την άλλη ευτυχισμένη, δεν ήξερα αν θέλω να κλάψω, να γελάσω, να φωνάξω....

Το καθάρισαν λίγο και το ακούμπησαν πάνω στο στήθος μου, δεν μπορούσα να το πιάσω γιατί θυμάμαι τα χέρια μου ανοιχτά στο πλάι και δεμένα. Το κοιτούσα και δεν το πίστευα ότι αυτό το πλασματάκι βγήκε από μέσα μου!

Και περνάμε στην διαδικασία του ραψίματος που ξεκινάει αστραπιαία με το που θα βγει το μωρό από μέσα σου. Άρχισα να πονάω πολύ να νιώθω τραβήγματα εκεί που με είχαν ανοίξει. Το έλεγα στο γιατρό ότι πονάω (χωρίς να είναι και ακριβώς πόνος )και τότε η αναισθησιολόγος μου έβαλε μισή δόση ακόμα στην επισκληρίδιο. (στην ουσία η επισκληρίδιος είναι μια βελόνα που μένει μέσα σου χωρίς να την νιώθεις και έχει ένα υπερβολικά μικρό σαν σωληνάκι που φτάνει στον ώμο σου, ώστε αν χρειαστεί να σου περάσουν αναισθητικό, όπως και χρειάστηκε σε μένα). 

Κράτησε το πολύ όλη η διαδικασία 25-30 λεπτά

Μετά με πήγαν σε αίθουσα ανάνηψης όπου σε παρακολουθούν εντατικά μέχρι να συνέλθεις εντελώς (εκεί σε πήγαιναν και μετά από ολική νάρκωση για καισαρική, γιατί υπάρχει περίπτωση να επιλέξεις ολική). Εκεί έμεινα περίπου 30-40 λεπτά. Μετά με πήγαν σε μια άλλη αίθουσα να θηλάσω λίγο το μωρό και μετά ανέβηκα στο δωμάτιο.

Αν με ρωτάς σήμερα πως βίωσα αυτή την εμπειρία? θα σου πω ότι δεν την αλλάζω με τίποτα στον κόσμο όσο κι αν πόνεσα τις επόμενες 3-5 μέρες, θα το ξαναέκανα πάλι και πάλι και πάλι...

πριν ξεκινήσει η διαδικασία για το χειρουργείο

μπες στην παρέα μας στο instagram