πως νιώθει μια μητέρα ... πριν και μετά
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ήθελα πάντα να έχω αδέρφια. Αυτό όμως δε μπορούσε να συμβεί οπότε μετά κάνοντας την πρώτη, δεύτερη σχέση, πάντα είχα στο μυαλό μου μια ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή και πάντα έβλεπα τις σχέσεις μου μακροπρόθεσμα. Θυμάμαι κάποια στιγμή γύρω στα 26-27 μου χρόνια σε μία συζήτηση με ένα φίλο να του λέω: "αν σήμερα μου πρότειναν μια δουλειά με 50,000€ το μήνα και μια ευτυχισμένη οικογένεια θα διάλεγα το 2ο." Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια για να φτάσει η στιγμή και να έχω σήμερα το μωρό μου.
όλα τα προηγούμενα χρόνια παρατηρούσα τα παιδάκια με τις μαμάδες τους, είτε στον δρόμο, είτε στην θάλασσα και καμιά φορά το μυαλό μου έκανε σενάρια πως θα χειριζόμουν εγώ το παιδί μου εαν ήμουν στην θέση τους.
έβλεπα γυναίκες στα νοσοκομεία να γεννούν και μετά όταν τα κρατούσαν αγκαλιά να λάμπουν από ευτυχία, σαν να μην νιώθει πόνο το κορμί τους.
τις παρατηρούσα να κλαίνε επειδή πήγε πρώτη μέρα στο σχολείο, στο στρατό, στην αποφοίτηση και να νιώθουν περήφανες, να βγάζουν σπίθες αγάπης τα μάτια τους.
********************************************************************
και κάπου εκεί θυμάμαι τον εαυτό μου μετά την καισαρική...πόνοι για 3 μέρες, να μην έχω καταλάβει τι ακριβώς έχει συμβεί και στο χειρουργείο να λέω μόνο... "ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ" για καμιά δεκαριά φορές μόλις αντίκρυσα το δικό μου μωρό.
σήμερα μήνες μετά, τους έχω ξεχάσει τους πόνους, αγχώνομαι κάθε φορά που κάνει πως πάει να πέσει (πάνω σε στρώμα κιόλας), κλαίω όταν κλαίει (κρυφά), γελάω όταν γελάει (φανερά), εύχομαι και προσεύχομαι κάθε μέρα να είναι γερός (κι εκείνος και εγώ), στεναχωριέμαι για τα παιδάκια που μεγαλώνουν σε ιδρύματα (θα ήθελα να μπορώ να τα πάρω όλα σπίτι μου)
αυτό που λένε όλες οι μαμάδες ότι δεν περιγράφεται το συναίσθημα είναι 100% αληθινό.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου